Oyun

Şüphesiz

Teşhirde egriti duruyordu zaman

Parmak uçlarındaki can

Çekilirken

Ses geçirmiyordu dil

Akıyorken gözden şerbet gibi kan

Şahit etimdeki ay izi!

Aklım vahşi bir hayvan gibi dişlerken geceyi

Oda içinde iki çocuk

Oda içinde iki çocukluk

Birinin dudağına bulaşmış limonlu pasta

Diğerinin dudağında anason kokusu

Sessiz kalmak oyun değildi o vakit

O vakit oyun gibi

Çıkageldi iri cüsseli bir adam

Gözünde katran gibi hüzün; gözünün karasından

Ve sürdü kemikli parmaklarını yüzüne; hiç konuşmadan

Ve yanağında bir damla donmuş Nisan yağmuru

Ve örttü üstüne beyaz çarşafı

Kurumuş karanfil gibi

Bırakıp gitti getirdiği ölümü

Öldü çocuklardan biri! Gayri dul yazıyordu; diğerinin cesedinde...