Özgür Tutsak

Yürüdüm, seni aradım

Her yer karanlık

Her yer suskun

Birden bire

Ay ışığının bakışı

Ve yıldızlar

Ve umursanmayan çocuklar

Ayağa ayağa kalktılar.

Durdum, seni aradım

Ama durmadı gözlerim

Ama durmadı künyesinde ölüm fermanını gezdiren zaman!

Şafak yırtınca

Kuşlar uçmaya başlayınca

Hastane ?den yükselen çığlıklar susunca

Seni buldum ömrümün

Sararmış yapraklarında

İnzivaya çekilmiş mısralarda

Güneşe koşan çocukların bakışlarında

Diyarbakır zindanlarının

Munzur'a seslendiği

Özgürlük şarkılarında.

Sakın düşünme, hesapsız olduğumuzu

Bir akşam toplanan kemikler

Bir akşam kimliksiz ölüler

Şu puştlara diz çöktürecekler..

Sonra, seni alacağım avuçlarıma

Ve kapayacağım gözlerimi

Ve aralıksız adiloşun türküsünü

Okuyacağım.

Sonra, doğacak güneş

Ama parıldayacak yıldızlar

Ama ay'a koşacak çocuklar.

Cennet kapısını açınca

Zebaniler cehenneme atılınca

Yoksulluk son bulunca

Kendi hükmünü yazacak giden zaman

Adını deşifre ederek yarına

Görüşsüz günlerin karanlığında

Can çekişirken o daha

Bir kelebeğin bakışıyla

Konacak avuçlarına

ÖZGÜR'lük..!