Özlem

Özlemek kapını çalmayan bir misafir gibidir

Gelmez ama bütün odayı kendine göre dağıtır

Bir sandalye boş kalır bir bardak yarım

Onun yokluğunda sessiz zamanlarını bile

O insanla birlikte sustuğun hali özlersin

Bir sesi değil

O ses varken nasıl nefes aldığını özlersin

Uzaklık kilometreyle ölçülmez bazen

Bazen aynı cümlede aynı masada

Araya giren bir virgül kadardır

Ve insan en çok o virgülden sonrasını özler

Giden dönmeyebilir bunu bilirsin

Ama özlem kaybettiğini değil

Hâlâ sevebildiğini hatırlatır sana

Ve bu yüzden özlem

En ağır yük değil en derin yerindir