Özlem
Ve uçurumlaştı dünya
Kanat çırpan her canlı
Düşüp gitti
Yoksula zindan oldu, ülkeler
Oy özlem;
Yurda,anaya, yare...
Sabahlara sığınıp,
Geceyi kucaklamak,
Akşamı katmak güne
Gülüşleri içeri almak pencereden;
Kışa, soğuğa, zemheriye karşı
Aldanmak şehrin hazin hülyasına;
Bir şiirdir şimdi
Bir şiir
Oy özlem;
İlkbahara, sevdaya, özgürlüğe...
Buzlanmış sokaklar;
Kimliksiz birer katil
Yani ellerin, ayakların, bedenin düşmanı
Çünkü kış; ağır, acımasız cellat
Kentse çaresiz,
Bükmüş boynunu iklimlere karşı
Ve güneş, yıldızlar, yemyeşil bir doğa,
Şimdi hasretle özlenen bir sevgili...
Oy özlem;
Türküye, kavgaya, yarınlara...
Başıboş aramalarla,
Çürüyüp giden bir ömür
Sonra yitirilen onca umut
Onca tebessüm,
Kahroluşun yalnızlık resmi
Ve baskıyla kaybedilen gençlik...
Oy özlem;
Hayal olan çocukluğa,
Mevsimler ardında kalan sevinçlere
Ağaca, serçeye, oyuncağa...
*** Şiirime can veren Hatice ÇERÇİ kardeşime sonsuz teşekkürler.