Özlemedim Özlesem Gelirdin

Özlemenin bile bir değer vermek olduğunu öğrendim... Tüm öğretilmişlikler adına git artık...

Özlemedim...

Özlesem gelirdin...

Açılırdı kapı ansızın

İki kanadı bir kuşa bağlanır

Görünmez olurdu hudutlar...

Bugün Pazar diyor ya şair

Ben seni özlemek için

Beklemiyorum günleri

Anlar bölüyorum ismine

Her bir harfine bir ömür denk düşüyor

Gülüşün yetiyor bütün harflere

İçimi kaplıyorsun

Özlemedim işte...

Özlesem gelirdin

Yollar evimin önünde biterdi

Çiğnenmemiş taze kar gibi

Issızlığıdır evimin

Sensizlik

Yağmuru bekle

Beklersen bitmez bu hasret

Ya yaza denk düşerse

Ben tüm sınavlarıma geç kalıyorum

Çoktan seçmeli acılar gibi

Tüm cevaplara adının baş harfini veriyorum

Kaybetmek pahasına

Sen gidiyorsun

Haykırıyorum

Özlemedim işte

Özlesem nefesim gibi biterdin

İçimde...

Bir şehrin tüm ayraçları dökülüyor Marmara'ya

Ama şairin bilmediği bir şey var

Kız kulesi en büyük ayraç gibi duruyor yüreğimizin

Arasında...

Büyüdük...

Okyanusları aşabiliriz sanırken

Küçücük sularda boğulduk...

Son kez haykırıyorum

Özlemedim seni...

Özlesem gelirdin...

Kış gibi bahar gibi

Dikilirdin evimin önünde

Evimin damına yağardın

Lapa lapa kar gibi

Anladım

Ben seni özlemedim...