Özlemek Seni

Özlemek seni

Yüreğin uf olduğunda üfleyememenin mahcubiyetiyle

Derdine derman olamadan

Bir çift sözle yüreğine dokunamadan

Hapsolduğum kabuğumda yankılanan çaresizliğin iniltisiyle

Özlemek seni

Yağmur sonrası hayat gibi tüten toprağın kokusunu

Kavruk çöllerin labirentinde anımsar gibi

Hayallerine parmağının ucuyla dokunup

Hangisinin gerçek olduğunu duyumsar gibi

Özlemek seni

Şarjöre tek mermi basıp

Aynadaki herife kin ile surat asıp

Tetiği son demine kadar kasıp

Ölümle oyun oynar gibi

Özlemek seni

Yeleli aslan gibi görünen serçeleri

Serçe görünüp aslan gibi kükreyenleri ayırt etmeksizin

Yiğidi namerde mağlup ettiren düzenlerin kaosunda

Elle tutulmaz gözle görülmez dünyalar kurup

Sadece körlerin görebileceği yolların uzak ufkunda

Sessizce kapıdan girişini bekler gibi

Gelmesi gerekip de gelmeyenleri

Gelmeyecek olanları

Yine de sabırtaşının umudunu

Aklının mihenkinde paralar gibi

Özlemek seni

İçine bıçak gibi batan hasretlerin çığlığını

Uçurum boylarında serbest bırakıp

Göğüs kafesinden salıverirken

Arkasından ağladığın gidişlerin keşkelerini gözler gibi

Özlemek seni

Gözlerine bakamadan gözlerin için şiir yazabilmek gibi

Sesini duyamadan her düşün yankısında sesinle uyanır gibi

Yüreğine doyamadan bir daha ki seferin dallarına yuvalanır gibi

Hayata doyamadan sensizliğin kurşun zelzelesinde telef olur gibi

Özlemek seni

Ya da koca gökyüzünü

Bir pencere camına sığdırıp

Yaşadığın kentin yönüne giden bulutların

Arkasından bakakalıp

Gözlerimi peşi sıra yağdırır gibi

Özlemek seni

Anlıyor musun!