Özüm Ey

Birden kopup gelen rüzgar

Alıp gider derinliklerine

Boz yanık maviliklerin

Akşamüstlerinin o otsu tadı dimağımda

Bir de yanık ten barındırıyorum,

Siz isterseniz buna düş deyin

İsterseniz özlene özlene özüm olmuş bir anı

Bir de o ılık güneşin tadı.

Şimdi hiç olmaz bir yerindeyim zamanın

Özlüyorum seherle doyduğum günleri

Özlüyorum yine yalan yok

Sabahları ıslak çiy kokusunu

Evlerin o yeşil yosun tutmuş buğusunu

Öyle sanıyorum bir daha hiç

Uyandırılmamışım dünyanın kabuslarından

Yok mu hiç, bir avuç su serpecek,

Yok mu sabahları annem kadar uyan diyecek?

Derin bir kuyu bu, yusufi

Elbet diyorum vardır, bir gün çıkarız aydınlığa

Buna öze varmak için geçmek mi bütün karanlıklardan dersiniz,

Yoksa ölümüne uyanacağım kabir mi?

Çoktan kapattılar mı beton kapaklarını, Hayır!

Belki de hayır budur, budur ebedi son

Bu paslı diyar, bu küle kalmış toprak.

Çoktan sönmüş yalazı yüreğimin,

Dönüp duruyorum yine aşkî bir kıvılcım olsa,

Kendimi yine koşarken gördüm

Ateş böceklerinin peşinden,

Neden diyorum bir iz yok yağmurun sesinden?

Oysa sönmüşüm, kül bile yok geçmişimden.

Dedim ya özüme döneceğim

Belki benimki dönüp dolaşıp geldiği yerdir kuduz bir köpeğin,

Dişlerini belertmiş beton ağızlarda beliren dünya

Yüreğimizi öğütmekten başka nedir?

Bu çürümüş, bu kokuşmuş yerde ne işim var,

Nereye gideceğim?

Bir yanım seğiriyor

Bir yanım zonkluyor aşka

En sonunda üstüme inen yağmur

Karıp götürüyor toza çamura;

Özüme...