Özür Dilerim

yokluğun en çok geceleri canımı acıtıyor

her yer sessizleşince...

yatağıma yattığım zaman

aklıma ilk gelen sen oluyorsun

başka bir şey düşünemiyormuşum gibi

her şey bana düşman olmuş sanki

duvarlar üstüme üstüme geliyor

odamın camını açıyorum

dışarıda ürkütücü bir rüzgar sesi

korkuyorum...

üşüyorum sonra

yine buz gibi yatağıma dönüyorum

duvarlarla bakışıyoruz

konuşuyoruz sessizce

gerçi ben anlatıyorum onlar dinliyor

dost oldular artık bana

seni anlatıyorum onlara hep

alçakça gidişini...

beni çaresizce bırakışını

keşke sana da anlatabilseydim

ama dizlemezdin ki beni

sana göre hep saçmalıyordum ben

hep hatalı hep suçluydum

özür dilemesi gereken hep bendim

ama şimdi tek özür dileyeceğim kişi

BENİM...

neden mi??

hayatımı kendime haram edecek kadar sevmiş olmam

işte tek neden bu...