Palyaço Makyajları

yersiz bir sızı çöküyor içime soluğum tutuluyor

kök salmaya çalışan bir fidanın yaprağı gibi titriyor bakışlarım

gözyaşlarım tutunuyor kirpiklerime

ah benim gülen yanım ağlamayı haram kılmışız gözlerimize

ahmakça harcamışız yılları

bahşiş gibi dağıtmışız acıları ayrılık kokulu şiirlere

sayfa sayfa doldurmuşuz kaderin günlüğünü

sonra da saklamışız karanlık mahzenlere

sanki okumazsak hatırlamayız pas tutmuş kederleri

kaçmışız kendimizden

yüzümüzde palyaço makyajları bizi başkalarından ayıran

bende kupkuru göz yaşı dövmesi

senin yanağında açmamış tomurcuğun kırmızısı ve nenemin dediği gibi

"çarık ağızlı gülümsemeler"

dudaklarımızın yaşlı çizgilerinde

hepsi ağlayan yanımızı örten sahte bir perde

ah benim gülen yanım

açalım artık gözlerimizi

etraf toz duman

kırık bir saz

menteşesi bozuk bir kapı gibi gıcırdayan yüreklerimiz

kayan bir yıldız

tutulan ay

ve ötmeyen bülbül gibiyiz artık

belki de yağmurlara hasret

tutuşmuş bir orman

yudumlarken gül rengi şarabı, dalıp maziye dün

bugün

her akşam

rüzgardan kaçmayı unutmuşuz

ve önümüze ilk gelen kırılmaya yüz tutmuş dallara tutunmuşuz

bu ne bir aşk hikayesi ne de bir masal

sadece boş bir sayfanın kendine yazdıkları

toplanda gel aşk!

bak yine bir yer boşaldı

bilirsin el-alem aşık olur

acısı bizi sarar

yanımızdan geçerken utanmaz adres sorar