Papatya

Dağların ovaların saf ve masum çiçeği

Görülür zarafeti ince narin dalında

Güzelliği eşsizdir çeker börtü böceği

Bulunmaz nezafeti gonca gülün alında

İlkbaharla beraber neşe gelir toprağa

Ağaçlar çiçeklenir sular yürür yaprağa

Savurur polenleri rüzgarlar sola sağa

Görülür Hak rahmeti esen seher yelinde

Sevdayı sorgulayıp yapraklarında tek tek

Seviyor sevmiyor der yolarlar sonuna dek

Onu kimse düşünmez üzülür mü diyerek

Bilinmez hiç kıymeti aşıkların elinde

Tutsa NİL'im elimden kırlarda koşsak biraz

Papatya tarlaları halı gibi bembeyaz

Menekşede işve var papatyada ise naz

Yok onun asaleti yediveren gülünde