Papatya Kokusu

Papatya kokusuna yatırılmış.

Bir eşik aralanır evde.

Mutfağın rutubetli tahtaları

gıcırdar atılan her adımla.

Rüzgâr,

tül perdeyi usulca savururken içeriye,

bir adam ya da

kendi enkazına dönmüş kırgın bir gölge,

tezgâhın üzerine toplar

ömründe geride bıraktığı ne varsa:

Bir avuç katılaşmış,

taş kesmiş suskunluk...

Bir tutam yarım kalmış,

ucu yangın kokan cümle...

Hani bir zamanlar seni

incitme korkusuyla titreyen,

soba kenarında bükülüp

formunu kaybetmiş o eski kalbini alır eline;

şimdi gürültülü dünyadan

elini ayağını çekmiş,

kabuğuna çekilmiş,

yorgun ve darmadağın bir nesne gibi.

Omzuna sükûtun

kurşun gibi ağır hırkasını geçirip

oturur kendi gölgesinin bittiği yere.

Ne dilinin ucundaki acı,

ne pencerede geceden sabaha

devrilen o ağır çile...

Sadece ahşap çatlaklardan sızan zaman,

bir de fotoğraftan yayılan

taze papatya kokusu.

Dışarıda taşlar konuşur,

onun ketum suskunluğuna tercüman.

Çöpe atılmış kül anlatır

yaşanan o büyük yangının destanını.

Ve adam,

kapıyı kendi üzerine yavaşça kapatır.

Sende unuttuğu ne kadar sızı varsa

bırakır o gıcırdayan mutfakta.

Cebinde sadece

kendi sarsılmaz yalnızlığı,

yürür kendi içinden gecenin içine.