Paradoks

O,

Hatıraların ve anıların tozlu sayfalarında unutulmuş

Bir gül kurusu

Sen ise,

Mütevazi aynı zamanda gösterişli bir papatyasın.

Gülün kasveti ve ihtişamından uzak

Ruhumun esintilerini dindiren bir tutam papatya

Mevsim sanki ilkbahar cehremde

Koyu karanlık sonbahar akşamları aldı başını gitti

Peki ya ,

Biterse bahar

Solarsan,kurursan papatyam

O zaman,

Bende gövdesine tutunamayan

Bir dal parçası olurum

tek başına çaresiz oradan oraya savrulur dururum

Kim bilir? Sonunda kendimi nerede nasıl bulurum.