Paslı Yalnızlıklar

Sorular biriktirdim sensizlik heybesinde

Cümlelerimin sonuna hep üç nokta ( . . . ) koydum

Bir umut geri dönersin diye

Virgüllerle ( , ) erteledim sensizlik tahtına çıkmayı

Sana dair parantezler ( ) açarak avunmayı denedim

Ama gel gör ki ; Bir türlü kapanmak bilmedi parantezlerim

Meğer ne çokmuş sana rağmen susmalarım

Çoğu zaman ünlem ( ! ) işaretine benzetirdim seni

Hep heyecan veren, Hep şaşırtandın beni

Ben ise iki noktaydım ( : ) her zaman

Hep açıklanmaya muhtaç, Yarım kalmış bir cümleydim

Ve bir türlü tamamlanamadan cümlelerim

Paslı bir yalnızlığa terk edilip gittim !.