Pazartesi Cemiyeti

Galiba ben diktim pazartesiyi

Bu şehir için.

Rutin ölümler

Yeni şiirler

Onlardı iyiler.

Benim çürük ev duvarı.

Asılıyım bahçedeki salıncağa

Anımsamaz ellerim çocukluğunu.

Örtemez hiçbir kapı,

İğrenç yoksunluğumu.

Hiçbir küfür

Sövemez ardımdan.

Hiçbir harita bulamaz yitiklerimi.

Ve hiçbir ayna gösteremez

İnsan kalan yanımı.

İğneyi de samanlığa sattım çoktan,

Çünkü aramaktan yorgunum.

İnce eleyip sık çöküşlerden dolayı durgunum.

Kanatlarından üşüyen kuş mevsimi

Her zamankinden daha fazla üşütüyor bu gece,

Dalgasında balık cesedi taşıyan o deniz

Her zamankinden daha çok öldürüyor.

Bilmem, belki Dünya dönmek yerine Güneşle sevişiyordur.

Çünkü yıldızlar döllenmiş birer pusula gibiler,

Benim gökyüzümde.

İçimin görkemli kuleleri yıkılmalı artık,

Durdurmak için ödünç ödünç nefes alımını.

Vahşi cinayetlerin ürünü bu çiçek,

Gömülmeli artık saksıya

-saksı ki mezarıdır çiçeğin-

Sizin kentinizin penceresi hala göğe açılmıyor mu ?