Pencere

Hep kendi penceremizden baktık hayata

Başka pencereler olduğunu umursamadan...

An geldi,

Koptu fırtına.

Eşyalar dört bir yana savruldu.

Aldı götürdü rüzgar ne varsa...

Sonra birden sustu ses.

Sımsıkı tutuyorduk penceremizi.

sislerin içinden ve biraz ürkek

Çevirip etrafa bakınca gözlerimizi.

Anladık giden dostlar üstüne bir de

Yalnızlığın bile bizi terk ettiğini.