Pes Ediyorum Artık Annem Başıma Bir Tavan Gibi Çöken Bu Dünyaya

kızın gülmüyor artık anne

gülleri soldu yüzünün

herkes bir parçamı alıp götürdü benden

herkes kamçıladı yüreğimi

tutunacak bir dal yaslanacak bir omuz kalmadı

hayat ne kadar yalanmış anne

ne kadar kirliymiş bu dünya

senden sonra gördüm insanların gerçek yüzlerini senden sonra anladım

hep kaybettim anne hep yenildim

hep sillesini yedim kaderin

mutlu olmayı beceremedim bir türlü

esir oldum bütün acılara

dimdik ayakta durduğumu görenler mutluyum sandılar

halbuki dokunsalar düşerim

yüreğim bedenim çok yorgun anne

dayanılmaz acıların çekilmez hasretlerin yükü ağır geliyor yüreğime

dayanamıyorum anne

herkes sahte yüzlerle bakıyor gözlerime

yalan sözlerle kocaman bir tokat atıyorlar yüzüme

güzel gülüşlerimi çaldılar anne gülen gözlerimi ağlattılar

korkuyorum anne

korkuyorum bütün sahteliklerden bütün insanlardan korkuyorum

tahammülüm kalmadı bu hayata

yüreğim yanıyor annem gözlerim kanıyor

pes ediyorum artık annem başıma bir tavan gibi çöken bu dünyaya