Pusuya Yatmış Aşk

Kalbimdeki yaranın kabuklarıydı

Dudaklarımdan dökülen

Şarabi aşk kelimeleri

Kalbim sürgünlerde şimdi

Sol göğsümü terk edip

Gözbebeklerimde atmakta

Delice bir sancıyla...

Çünkü en çok onlar bakmakta

Yokluğundaki boşluğa

Ve gene en çok onlar bilmekte

Başka bir gözde kaybolamayacaklarını

Gidişin var ya sevgilim

Sonsuz maviliğe geceyi

Gözlerime ise kıyameti yaşattı

Ve yaşarttı gözyaşlarımla

Rutubet kokana kadar

Cennet kokan hayallerimi

Sensizlikteki benliğime

Cehennem çiçekleri nefes saldı

Sarmaşık gibi sardılar tüm umutlarımı

Ve her bir tomurcuğu

Beynimde patlayan binlerce küfürdü

Aşkın kendisine ve kaçıp gidişine

Döküldükçe o şarabi kelimeler

Dudaklarımdan,

Ilık bir kan akar

Tuna gibi Dicle gibi

Seni sayıklayan bilinçaltımdan