Rengarenk Siyah

babamın ayakkabıları düşüyor aklıma

ebediyen astarsız

ebediyen yalnız

teki, ötekinden bihaber

gece miyiz değil miyiz

ne bu bileklerimden geçen karaltı

evim hep

çelikten dökme bir ejderha üzerinde

babam ki ayakkabıları elinde

beni koruyor alevlerden

sarsıcı

evimi gören sokak köşesinde

sevişiyorum

derin bir matemle

sokak lambasının altında

sırf şiirler filizlensin diye

misal yani

tuttuk Istanbul'un en kolibasili yerinde

tuttuk birkaç gececi

öldürdük

"Istanbul'u Dinliyorum" u,

arkasından tekmeler savurdu

babam ve ayakkabıları

önce ayakkabıları savurdu

ardından babam

katlettik mısraları

sırf dinlenecek ne kaldı diye

yanlışımız varsa

şiir okuyun

sunu;

kan siyah

revan siyah

üzülmeye gerek yok

çünkü rengarenk siyah