Rengi Soldu Düşlerimin

Önce rengi soldu düşlerimin

zamanla hatıralar silindi bir bir

estiğinde ruhuma yalnızlık rüzgârı

mavisi kayboldu tüm denizlerin

Yağmurdan kaçmaz olduğunda bir çocuk

kalanlarını alıp gülüşlerimin

martılar gitti sonra bu şehirden

peşi sıra son seferine çıkan o köhne geminin

Geldiğinde yüreğime beşinci mevsim

kanatları liğme liğme oldu

sonra umarsızca yıkıldı ne varsa

ışıkları söndü ateş böceklerinin.

İstanbul/04