Rengini Unuttuğum

kımıldayamıyorum rüyalarımdan kalkıp

yarı bir ölüm aydınlığıyla meşgul

sokağın sesi sokulmazsa ev ev değildir

sensiz düş

düş

bir ölüm...

kumru kanatlarıyla uçmak isterdim

ve bu benim en saçma salak arzumdu

kumral bir sahanlıkta saçlarını

ve ellerinin varsa yalansız kalmış yanını

okşamak içindi...

madem ki hayattır tüm eylemlerimizin ölçüsü

seviyorum seni bana inanmadığın kadar

eski pencerelerden bakmayı özlüyorum

kırgınlığına göğ yüzünün

güneş vurmuş yollarımızın toz kokularına

bense bana baktığın kadar mutluydum

rengini unuttuğum...

sabah yolculuklarında dünya yenilenirdi

gömleğin kokusu

merakla işe gitmenin direncinde açan

o acımtrak sancı

otların güleç yüzlerine bakarkenki

hıçkırarak ağlamak isteği

içimden geçirdiğim çocuksu şarkının

değişmez umutlu tonu

ama sana duyduğum heves

hep aynı eskilikte

hep aynı bitmemiş

bir son uyku...