Renklerin Aldanışı

Yeşil,

Sayısı gizemli bir dünya savaşının

En kuytu sığınağı;

Barut yerine hüznün dolduğu bir kovanın

Saplandığı çelik duvarlardı.

Zamanın izafî çıkmazlara girdiği

Huzurun,

Kıtalararası füzelere yüklendiği

Duyguların,

Üzerine güneş batmayan

İkircikli rüyalara saplandığı

Bir var ve bir yokun arasında

Mühürlü bir pandora kutusuydu.

Yeşil,

Ömür boyu süreceği umulup

Bir umutsuzluk fırtınasının

İki tıknaz öküz boynunun

Üç gecenin

Ve

Dördüncüsü hayali bir pis bıyığın olduğu

Beş kumar masasının kırık zarıydı...

Beyaz,

Bir gelinliğin dantelli ve şık

Gece yarısı yağan karın

Soğumuş nefes titretişleriydi.

Kendini

En güzel hayallerin

En büyük başarıların kisvesi altında

Cürretkar kırıtışlar eşliğinde

Kimsecikleri düşünmeden sergilemesiydi.

Beyaz,

Çoğu zaman kimsesizlikti.

Sarı,

Sadece sarıydı...

Kırmızı,

Hemnefes bir bedenin

Arzu dolu utanmazlığıydı.

Bir çocuk hasretinin

Bir aile birlikteliğinin

Ve

Sorunlu bir evliliğin

Tuvalet deliğini varlığıyla ve zorluğuyla şereflendirdiği

Ümitvar bir sırıtıştı.

Mavi

"Kendi söylemiyle"

Umuttu...

Gri,

Bir körün farkında olmadan gördüğü

/kim bilebilir?/

Hayat gibi,

Acı gibi,

Karmaşa gibi bir gerçekti.

Zordu gri

Çok zordu

Bir ikizler burcu kararsızlığının

Tavana çakılmış bir gaz lambasının

Ve

Yerin dibine giren bir tabutun

Birer tümevarımıydı...

Ve siyah,

Bütün insanlığı bir kalbe toplayıp

Bütün zindanları ateşe atıp

Bütün ziyanları allayıp pullayıp

Bir damat gururuyla

Ve

Bir düşman kızgınlığıyla

Hayatı ve ötesini öteleyip

Sadece acılarına mahkum

Tüm renklerin

Hastalıklı ve sakat

Gece yarısı analığıydı...

Tüm renkler sadece

Siyaha aldandılar...