Reva

Reva mı,

kalemimin ucuna geceyi sarmak böyle,

mürekkebi acıya batırıp

her dizede biraz daha eksilmek?

Reva mı,

gözlerimi göğe kaldırıp

yıldız sandığım her bakışta

bir kurşun yemem senden yana?

Ben ki rüzgâra bile sesini öğretmişim,

şimdi suskunlukla çağırıyorum adını —

ve yankı bile dönmüyor artık

boğulan bir nehir gibi içime.

Reva mı,

küllerini taşırken kalbimin avlusunda

hala bir bahar beklemek senden?

Oysa bahar da yoruldu,

çiçekler bile adını söylemez oldu.

Şimdi yalnızlığın dizinde dinleniyorum,

adımlarını dinler gibi sessizliğini dinliyorum.

Gecenin en kör yerinde

bir kuş hâlâ senin adını öter içimde —

ve ben her seferinde

yeniden vuruluyorum o sesten.