Ricat

Şehirlere sığındıramaz aklımı

Karartıp hepten dağlara, ovalara düştüm

Şimdi köleliğim kendimedir ey zincirli hür!

Ne için dönüp dolaştığın,

Ömrünü ne için paraladığın aklın da mı uçuştu?

Yağmuru kurşun gibi ağır

Gecesi katran bu çağın

Vahşi hayvanlar kadar masum olmayan

İnsan güruhu içinde

Aklı selim mi diye divane dolaşırken

Ademoğlu ölmüş, salası yok, namazı yok.

Bir taraftan esen yel diye

İrin gibi yapışan nedir boğazıma?

Yokluğum bilinmez, izimi arayan yok;

Nerde insan, nerde adalet?

Her yön insan suretli dalalet.

Var git bağın bahçen kur,

Yaraların irin, yediğin öğün zehir

Yaşamak dediğin bu diyar, kendine müntehir!

Ölsem mezarımı niceler,

Kalsam dirimi biçeler.

Gitmek mi zor,

Kalmak mı zulüm

Hangisi yaşarken ölüm?

Şarkılara kaldım en son

Dumanlı sabahların koynunda

Denize usulca sokulan kanatlarım vardı

Bir yere konulmaz ayaklarım

Uykularım vardı yağmurdan ıslak

Her seferinde kırıldı kanatlarım

Kaldım, her zerremi toprağa

Her öfkemi duvarlara gömerek

Yağarken avurtlarımdan

Beni sokak sokak

Beni mayhoş yalnızlıklardan

Yokluğun zindanlarına hapsederek.

Şehirli ellerinle sevme beni

Yağmurun toprağa çarpan sesiyle dinle

Çamların arasından süzülen rüzgarla

Bakarsam kör olayım

Tunç saçlarınla yont yüreğimi..

Dönüş olmasa

Yusuf kuyudan nasıl çıkardı?

Dön yüzün doğan güne

Dön rüzgardan çatlayan yüze

Bahar da varmış

Mevsimler burada akarmış

Damardan civa yerine kan da akarmış

İnsan kendi kendisine koca bir cihanmış...