Riyakar Zamanlar

yağmur çinko damları gagalardı eskiden

ki denize de martılar yağabilirdi gökten...

hani masallar henüz saklanmamışken insan şerrinden

yürekler yağmalanırdı o zamanlar

geceleri esrik düşler elinden

o zamanlar ki meali az evveli dünden...

-güneş umut taşımaz ya her dem

bazen

insan ne çekerse hep kendi elinden...-

işte o zamanlar dost meclislerinde demlenirdi riya

postlar hakiki yalanlar söyleşirken

sahici gülüşler damıtırdım sabırla

bilmiş kahkahalar içinden...

zeytin dalları düşerdi yerlere

korkak şövalyeler şiirlerini çekerken

kelimeler kanardı göz göre göre

dişe diş savaşlara yenik düşerken...

insan çekerdim bir zamanlar

tespih tespih

imamesi elimde

tükürüyorum yalnızlığımın içine

karıdan şair olmaz

feylesof hiç

bilmem ki neylesin bu başıbozuk piç...