Romina

Göz kırpar kırık sokak lambası

İsli İstanbul gecelerine

Belli ki fahişe onun da ruhu...

Pırıltılı elbiselerinle masa masa

gezdiğinde kıskanırdım

isim takarlardı sana yarısı mecaz

öbür yarısını sevdim ben nedensiz...

Aşkım Romina kim kıydı sana?

Kim çekip altı patları dayadı alnına

Seni bembeyaz kefenlere sardım

Bir ben verdim seni öğle namazını müteakiben

Bir kendim bir şahsım bir de sen

Ne derlerse desinler!

Bayağı kalabalıktık aslen...

Asıl ismin neydi söylemezdin

Ve bir de giyinirdin hep açık saçık

Hele arkadan çaldı mı ince bir Roman

Dayanamazdın...

Her yerin oynardı

Her yerim acırdı ritmin sıra

Puslu karanlık akşamların

Ayıp isimli mekanlarında

Tahta masaların üzerine

Koyup dirseklerini salya salya

Bakarlardı sana erkek müsvetteleri

Aşkım Romina kim kıydı sana!

Sanat-ı icraatinden mi nedir

Kimse sormadı sonra seni

Hatta kim yaptı o da sorgulanmadı

Şarkın da çalınmadı bir daha

Çiy yağdı o gece üstüne

Çimler buz tuttu

Ayazdı zaman...