Rücu

geceyi vurdum

ellerim kan

yıldızlar ağır yaralı

samanyolu feryat figan

uyandı içimdeki miskin cellat

şizofreni seanslarında sorguladığım binlerce soru işareti

kışkırttı içimdeki cinneti

kafamı duvarlara vura vura

çıkardım beynimin duldasından aşkı

kağıttan bir kayığı azgın bir nehre bırakır gibi

bıraktım aşkımsı şeyleri

kendi ellerimle yıktım

kan ter içinde inşa ettiğim o firuze gök kubbeyi

gülüşünden

öpüşünden

çocuklar gibi küsüşünden vaz geçtim

süt kuzusu bir bebek

minik elleri ile nasıl iterse salça sürülmüş memeyi

işte öyle vazgeçtim

düğüm düğüm bağladığım seni

iplik iplik söke söke

gelinlikle çıktığı eve kefenle dönen berdel kızları gibi

kendime döndüm

döndüm dönmez olası cehennemime

sakın sadakatsizlik sanma bu eylemi

kahırlı bir sürgün

kanlı bir rücu bu

bir mayın tarlasında aşkın izini sürmekten

kimliksiz gölgenden aşk dilenip

kör bıçaklar gibi

sana bilenmekten vazgeçtim