Ruh Çırpınışları

Buddha'nın gözyaşlarında yıkanan lânet canlandı.

Günah tohumundan olma onlarca çocuk ıslanıyor

Kulaklarım bir âyinin içinde uyurken ölmeyi düşledim.

Çirkin büyücüler dolanırken dudaklarımın ıslaklığında

Ganj nehrinin üstünde dolaşan ruhum yaşlandı.

Buddha!

Seslendim, kırıldı inancın

Din cesedinden giderken kaç tecavüz yığıldı bu gece gözlerime

Bilmedin.

...

Salıncak üstü hayallerim vardı annemden önce

Bazen rüzgârın yörüngesine ters düşer

Yerle bir olurdu umutlarım.

Aydınlanmış bir şehrin bakire kadınları gibiydi gün

Nefes tene dokununca, şehvet çığlıkları beslenirdi

Bu yüzden hiçbir adamı sofrada aç bırakmadım.

Kaç piçi yüreğime bastırdım

Acısı kuruturken dudaklarımı, usulca ağladım.

Geçmişin yüzsüzlüğüyle doyup

Dişe dudak, dudağa hüzün besledim.

Belki de anlaşılmamak hüznün dudak tozuydu.

Şarabın sarhoşluğuyla uzandım koynuna

Bende arınmış bir ruh zamanı algılanamayan

Sendeyse labirentin çıkmaz sokakları yankılanıyor.

Acının çığlıkları kulak zarını parçalarken

Yüzüme şeytanın sinsi gülümsemeleri belirdi.

Kasıklarımda ölen bir çocuğun ağıtı yankılanırken, dokunmak yasaktı

Ben yinede dokundum küllerimin savrulacağını bile bile.