Ruh İdamı

Herkes vedasına son verirken,

Biz vuslatımıza veda ektik.

Neden demekte bu kadar haklıyken,

Bunu da çabucak kabullendik.

Elimiz mi bağlandı el çektik,

Ayaklarımız mı, yürüyemedik.

Dillerimiz mi mühürlendi de

Biz bu olanlara hep sus çektik.

Aşka bedel mücadelesidir,

Durup beklerken çok hata ettik

Ne yapmalıydı ya bu dünyada

Yaşarken ölmeyi biz mi seçtik?

Elimizden alanlara nasıl verdik

Kendi kendimizi yok mu ettik?

Dillerimiz mi mühürlendi de

Biz bu olanlara hep "sus" çektik.

İmkan imkansıza teslim oldu,

Kalbin gücü severken yoruldu,

Durmadı fakat yaralı oldu,

Böyle kabullendik üzgün sonu.

Aşkta sabredilmezmiş

Bir emirmiş kalbin kalkanı

Sev ya da öl diyebilmekmiş.

Bu saatin şifreli kadranı,

Yoksa dönmezmiş zaman.

Bildirmezmiş nefes aldığını,

Güldürmez karşı koyamayanı.

Yaşatmazmış öldürmezmiş,

Böyle olurmuş ruhun asılması.