Ruh Yaşlanır Mı?

Melik Haker@melikhaker

12 Eylül 20102 Min. Lesezeit

Biz büyüdük kirlendi dünya.

Öyle eskisi kadar el değmemiş,

Gıcır gıcır mavi boncuğum değil ya,

Gene o kadar büyük ki bu güzelim dünya,

Öyle kolayca kirlenmez be kardeş

Yatır leğene, düşünceni iki çitile

Ne kir kalır ne tasa...

Çocukluk bir özlem içimizde

Nedir bizi çeken böyle

Derin koyu gölgelere,

Acaba o gençliğin berrak düşüncesi mi?

Düşününce hepsi,

Evet evet öyle ama

Bizden öncekilerde demez mi?

Nerde o eski günler

Şöyle yapardık şöyle iyiydi gibi.

Evet anladın sen beni,

Anladın ya.

Bak içinde bir kıpırtı oldu

O endişeli, her şeye hesapçı tavrın

Biraz çocukça bir bakışla sakin,

Durgun bir su gibi.

Daldın içindeki mavi serin,

O güzelim hayal denizine

İşte budur kardeşim

Daha çok zaman geçecek böyle

Geçmişe özlem ağıtları

Söylendi söylenecek.

Şunu anlamalı;

Eskiyen yanlarımız nedir

Asıl içimizdeki o temiz fıtrat mı?

O mu çok yoruldu eskidi,

Hayat veren

İlk günkü gibi diri kılan

Damarı bulduk mu?

Yaratılma sebebini bilip

Bedenimiz yaşlanırken

Ruhumuz gençleşir mi?

Tam koptuğu yer burası

Tüm tasavvurun:

Bizi geçmişe yönelten

Oralarda bıraktığımız asıl neden

Bunca canımızı gün geçtikçe sıkan

Ne...

Anlamak gerek,

Biz, ne bitki

Ne bir şuursuz canlıyız;

Evet doğar, büyür

Günü gelince ölürüz;

Ölmeyen bir ruh var ki:

İnsanı insan yapan,

O maddenin içinde yaşlanmayan

Manevi değerler biriktiren

Doğuştan Müslüman yanın.

Bu yanı beslerse insan

Şundan eminim ki;

Varacağı o güzelim akıbetle

İçi kıpır kıpır olur;

Ne eskiyen bedeni,

Ne o ağırdan ayrılırken

Kirli gördüğü bu dünya

Hiçbirşey gözünde değil;

Ebedi bir aleme doğru