Ruhsar !

Gök ağlıyor hasrettin içimde büyüdükçe

Ve ben katre, katre dökülüyorum sensizliğe

Dolup taşıyorsun, sürüklüyorsun meçhule

Kahretsin sensizliğin kadar acı vermez ölüm bile !

Ey Ruhumu saran, ruhsar !

Şimdi sığındım gözleri ay saçları yıldız geceye

Peki hangi imansız kuş konacak pencerene ?

Ve hangi kitapsız ellerini dolayacak beline ?

Azrail belinden sarsın seni ruhsar !

Gün geceye ayandır, sen ihanete ayan !

Sanma ki mutluluk uğrar semtine

Ben bütün beduaları tembihledim düşecekler peşine !