Ruhumda Işımadın Kaçtın ve Söndün

içimdeki nezarette haşere siyahlıklar / siluetin

aklım / buz tutmuş bir cam gibi buğularıyla okuyor soğuklarını

kelimelerimden uzaklar çıkartıp / bırakıyorum göğüs kafesimden

kırık ışıkların boşluğundan geçirip çığlıklarımı

en yükseklerde ki ?gittin- kelimesinin yasası

nasılda koyulaşıyor sislerin aralarında yankıları

(tin) hecesini saklarlarken gri yoğunluklar

kopartıp atıyorlar sanki sırlarını / kurşuni boşluklar

kaburgalarımda düğümlenen imgelerim

rüzgarların alınlarına doğru yöneltiyorlar devrik cümlelerimi

bilmem ki

ayrışmaların en mahrem yerlerine mi ekilmeli

yoksa / korsan günahlar mı yerleştirmeli

ağzımızla yonttuğumuz günlerin yüksek kubbelerine

ne demeli.