Ruhumda Mayınlar Döşeli

kestiniz ayaklarımı

altın papuçlarımla

şimdi mutlu ol diyorsunuz

gölgeme bile basmayın

canım yanıyor

dudaklarım suya ayaklarım toprağa hasret ölüyorum

yıllardır bir denizde

tuzdan ağarmış simsiyah saçlarımı

artık yakamozlar okşasın

beyaz bir patıskanın kiriyle onaylanmış

bir köşede duran

adsız kimliğim

beyaz bir kefenle çöpe atılacak

celladımla aynı hücrede

saniye saniye ölürken

el sürmeden sevmeyi öğrendim

sevmeden dokunmalara inat

beynimin en ücra köşesinde

susamıyorum fikrime cemreler düşeli

kımıldayamıyorum ruhumda mayınlar döşeli

simsiyah