Ruhumun Sesi Ney Sesi

Eşiğine sus düştüğüm sabahlar

Gel fikrime dalaş

Nerede dost , güven , emek ,sevgi, vefa

Nerde?..

Yüzler şimdi mi birbirine yabancı

Kimliğin gaddar erkeği

Fettan kadını..

Olur olmaza cinnet doğuran!..

Kasımda kuduran dalgalar gibi depreşken

Sisli düşler peşpeşe fırlatırken taşları

Hep bana mı isabet eder..

Büyüklüğün olanca gaileleri

Kendi üzerime yığmışken

Bir öfke kusmasıydı hayat..

İncinmeye görsün

Salaş yüreğimin ciğerleri

Çekilince anımsayışlar

Hüzün tanımsızlaşır mı!

Ya boğazıma?

Öfke geldiğinde akıl uçar mı!

Söz temsili bahanem..

Tatmaya görsün dilim

Sesimin tonu yetişemiyor

Umut ki çaresiz ihtişama aldanan

Var sen düşün

Öpüşen yaralı tanrıçam

Nefis denen o ten tozu..

Bende müebbet,

Özlemine tutanak

Komalık

Körpecik

Korkuyu belli edip olmasam

Yine itirafı öpen bir eşkâldeyim

Hep kulaklarımı tıkamalıyım

Nefsin cilvelerinde boğulurken

Ki benlik farklılığın bir hikayesi

Derken...kapılarında vedalaşayım.

Ciğerimin soluğunu,

Tekrar koyar mıyım önüme

Dar gelmeyecek makberi kimler kazsın

Tövbeye zamanı yok

Zühre'ydi ,Süveyda'ydı..

Adım ne bilesin?

İknasına kanmamış yüzleşmeler

Körpe yeminler dağılsın orucum!

Ben masalımı sildim

Gıyabı gezerken

Çarpmaz oldu kör ve duygusuz

Tütsüler kokuyor şimdi bedenim

Ruhumun sesi ney sesi!