Rüyaydı

Sen tanrıçaydın

Ben soluk tutulması

Biliyorum rüyaydın

Zor sokakların kuytusunda

Bir umut zulası

Keşke gerçek olaydın

Kaşların gerilmiş yaydı

Kirpiklerin canevimde saplı ok

Karşımda duraydın da

Bin kez daha vuraydın

Senden gelene sözüm yok

Gitmeyip de kalaydın

Bütün yokların var olduğu anda

Mutluluğa varaydın

Gözlerim gözlerine mahpus

Son sözü söylemeden susaydın

Bendeki evliya sabrı

Son sözüne mahsus

O anda ne zaman, ne gökyüzü

Ne de kurtulmak isteyen

Mahpusluktan

O anda yalnızca 'SEN'

Bendeki 'SEN'

Seni bile kıskandıran kendinden

Biliyorum rüyaydı

Zor sokakların kuytusu

Gecenin deminden daha karaydı

Gözlerin ak tüylerinde rüzgârın

Kıvıl kıvıl yelesiyle yüreğime koşan taydı

Mevsimde bir bile geçsen yüreğimden

Nabzıma biçtiğim ömürlük paydı