Rüzgar

denizin en kenarında masmavi

gözümü yaşartan baba rüzgar,

mutluluk mu?

omuzlarımdan kalkan yük mü?

yarin sımsıcak eli mi avucumda

yorgun gözlerimi dolu dolu yapan?

Yoksa sen misin?

Sen misin güneş bu kadar güzel batarken

onu anlamsız kılan,

doğarken hiç olmadığı kadar?

Şimdi sana hasret şu kocaman yalnız dağlar

Soğuk, yalnız, yetim çocuklar gibi

Benim iki büklüm çelimsiz

Zatürreye hasret sırtım kadar...

Yalnız sen olabilirsin

Ölümü müjdeleyen bu cehennem sıcağında

Dik başlı, cömert, davetkar

Yarin ıslak dudakları kadar

Bİr tek sen olabilirsin bu mevsim

Soğukta benim kupkuru dudaklarım kadar

Yerinde, manidar

Şimdi anladım ki,

Kışın gelmeyen öpücük yazın hiç gelmez!