Rüzgar'ın Peri Masalı

Patlamış bir nefes borusu,

tavandaki örümceğin aklıma doğru ördüğü intihar ağı,

Ve hastalıklı bedenimin çıplak hanesine

tecavüz eden ölgün ay ışığı;

Nihayet beni hatırlayabildin sevgilim!

Yaralarıma yama yaptığın öpücükler sökülüyor kumaşımdan;

Bana, benden daha yabancısın artık.

Gece yapışkan bir sıvı şimdilerde;

Günlerin ince sabahlığından çıkmıyor hiç lekesi.

Ne gündüzü geceden ayırt edebiliyorum

ne de gündüzden geceyi!

Sensizlik ve öldüren yalnızlıkların aynı şey olduğunu

hiç anlayamayacağım gibi.

Gidiyorsun;

Giderken vücudumda sana dair tüm izleri kendinle götürmek istiyorsun; ama,

Dokunma,

İzlerin bir zamanlar yaşadığıma dair tek delilim!

Dokunma; göğsümün sol yanağında kalsın ki;

Bir zemheri günü kaybolursam şayet,

Kar üstünde kendi izini sürersin.

Kimi zaman bir yabancının diline varmaya çalışan,

şişenin dibindeki son damla;

Kimi zaman üzerine spermle ölü ceninler çizilen bir tuvalim.

Bana, senden daha yabancıyım artık.

Ruh bedeni terk edince ölüm koyarlar ismini;

Sen beni terk ettiğinde, koyamadılar bile bunun ismini!

Ve daha az umrumda artık çıkarsız tebessümleriyle çocuklar,

Hayatlarına devam ediyor onlar,

senin gidişinden bihaber.

Ben intiharlarıma başladım;

senin gelmeyeceğinden haberdar!

Bir zaman önce dudaklarım dudaklarından hamile kalmıştı;

Şimdi hakkında konuştuğum her şey senin adın;

Üflediğim her mızıka sevişmelerimizi taşırıyor deliklerinden.

Durmaksızın akıyor hatıraların suyu;

Bir deniz ülkesi kurabilirim şimdi seni anımsatan her şeyden!

Cankurtaran filikalar senin olsun,

Boğulabilirim buracıkta;

sende aslında,

düşerek yine senden.

Ben peri masallarına inanırdım, sen ise hayata;

Mutlu son, sana göre birbirinden farklı kadınların yatağındaydı oysa!

Beni öpüp uyandırmanla bitecek masal

Nihayet son buldu gidişinle, sonsuz bir uykuda kalışımla.

Ben sana gerçekten âşıktım;

Sen ise yalnızca, peri masallarında.