Rüzgarını Giyen Şiir

kendini ıslatan yaranın şavkında

dip parıltılar...

gölgemi çektikçe bir kaç damla yaştan

saçlarım uzuyor

sonra,

fenerini tutan şarkılar

sessizce açan gülün batan günü

ağarınca ışık

bir ağacın düş gövdesini

Ay kavrıyor

belli

bir saat

rüzgar şiiriyle

gölgeli duvarların zaman aralığına

kayıklar yüzdürüyor

solgun ışıkların ölüm işleğinde

inceden öpüş

ve yolculuğun martı çıglıgı

yamalı selam yüzüm ’e

tortu çabasına dökülmüş han

ki,

yalnızlığın gelincik göçüyle geçiyor

kör yıldızlar..

düğüm düğüm tarihin yaşlı ruhunda

mavi yazmalı oya

sis bir sündüs

serinliğine ırmaklar akan eğilim

uykuların tomurcuk sesiyle

dilime ürperir yaşam

yanık sular

ve sonsuz bağ gece

biraz ölmeden

söyleyin şimdi

yaralı mumları

kül ağrısına

...