Rüzgarsız Aşk

dili çekildi

karıncalar sıkıldı yuvasından

inmek gerekmez mi karanlık oluyor ve herkes uykuda

filanca gedik patladı

falanca hala böceklerin istilasında

gün ışığı kimin rüyası olabilir ki

niçin ve nasıl

kullanılmamış bir yer neresi

taştan duvarları çıktıkça bitmeyen çatılar boyardı aşkımızı kırmızıya

ağustosun tembel örümceklerini geç

yarasının yuvasından daha yorgundu kavuşmamız

kim bilir sığırcıklar bile uçmayı bilmiyordu

rüzgar kokularını savurmadan önce

o ilk hali anımsatıyor ışığın ümitleri

yer bir yer değil çıkılmıyor tanrı sesleri ve ilham

iki ruhun arasından kayan ölüye

şişko ve sevimli

sular rıhtımında şarkı söylüyor

birde gülümsüyor hiç bir şey olmamış gibi

ilgimizin tüneli karşı adada bir şarkıcıdır

taşların üstüne çıkıp adını söyler

iki bağlanmaz mavinin arasında bergüzar

ve iki direğin arasına gerili

ölüm gibi şakacı

yakışmaz dudağına acılar

bir şiir ne diler ki senden başka

düşmüşse

rüzgarsız aşka.