Saat

Bir saatim vardı baş ucumda ki sandalyenin üstünde duran

Hep ona bakardım aynada kendime bakmadığım zaman

Bir yere yetişmek istesem yardımcı olurdu yelkovan

Pili bile bitse yalancı değildi gün de 2 kez doğruda kalan

Saatim de bozulup gitti küçücük ellerimden

Şimdi yalnızdım büsbütün karanlık gibi derinden

Ne kaldıran var ayağa kâbus dolu düşlerimden

Ne de çıkmıyor artık ses alarm olan yerinden

Uyumadım yalnızlığın harap korkularıyla

Biri çıktı sonunda tüm güzelliğiyle karşıma

Saatimi aramaz oldum beni tüm kaldırışlarında

Gülmeyin bana yalnızlığın saati bile arattığı zamanlarda

Gülseniz de elden bir şey gelmez bilirim

Ama söyleyin bana yalnızlıkta ne yapabilirim

Bir arkadaşım olsaydı ben de gülebilirim

Ama eskide kaldı şimdi güler geçerim