Saat Oniki De

sonbaharlar dizilirken ömrün yollarına

diken diken acılar

kanatır umudun aort damarını

durmak kolay mı

durdurmak hayatı...

hüzünlü tik tak sesleriyle zamanın

yürüyor insanın topal ayağı

puslu kasım akşamları

koşarken alacakaranlık sabahlara

bir ses bekliyorum yirmidört sularında

kendi sesimden başka

rezilce yanında yaşamın

rezilce kaybolmadan

gizlide olsa bir iz

kalsın diye

bir fısıltı belki

korkumu dağıtsın diye

ölü bakışları evlerin

kör olsun diye

bir ses bekliyorum onikide

yakmak için dünyayı

bir kıvılcım dudaklarından

sallanırken saltanatı aklımın

korsan hisler yüreğimde

açıldım uçsuz bucaksız düşüncelere

yenilmekte var biliyorum

batıracak damla biliyorum sende

yine de gidiyorum korkusuzca üzerine

saat onikide.