Saatler Hüznü Sen Geçiyor

Saatler hüznü sen geçiyor...

Samsun'dan ilk kez doğmadı

Türk'ün batmayan güneşi

Sabaha değdi acının gölgesi

Bu topraklar görmedi böyle kara bulutlar

Akşam ağladı ardından

Yüreklere düştü gece...

Tarihler düşman güne

Takvimler kor oldu yandı

Kalplere kördüğüm atan matemine...

Vakitsiz gelen acın

Kasım rüzgarları estirdi

Gidişini kabullenmeyen tüm iklimlere...

Sözün bittiği yerde

Ağıt olup düştü dillere

Küstü güzlere bir bir mevsimler...

Sarı saçlarına değdiği gün hazan

Yüzlerde yandı hüzün

Yüreklerde sızladı yara

Yasa bağlandı hayat

Bakışlardaki bağ bozumu

Son bahara düşen gözyaşından ağır

Gözdeki hareden daha kara...

Karardı Karadeniz..

Hürriyeti içmiş

Mavi gözlerindeki o keskin iz

Ölümü bile üşüttü kapanan kirpiklerinde...

Ağlasa da ayrılık

Yokluğun düşse de kışlara

Yağsa da yüreklere kar

Isıtıyor devrimlerin

Ruhunu yâd ettikçe

Her kasım yeniden can buluyor

özgürlük

Ve

Mavi gözlerinde uyanıyor umutlar...

Ölmedin ki sen ATAM

Rahat uyu makberinde

Bir tek adın bile yetiyor

'Ne mutlu Türküm' diyen Türk'e...