Sabah

müphem bir gönül hikayesi idi

tarafları manasız demli masallar anlatırlardı gözlerine

organik sesler çıkarırlardı her orgazma vardıklarında

misli gönül oyunu oynarlardı parmakları kavuşunca

bağdaş kurardı hasret ayrılığın köprücük kemiğine

göz yaşı olur akardı göğsün iman tahtasına

ahh o nasıl gurbet türküsüydü gidip te varmayan

bam teliydi yüreğin perçinlenip yamanan

her zaman bir harf bulurlardı

aşksızlığa uzanan sağır cümleleri vardı dilleri lal eden

peştamal sesleri çıkardı tenlerinde

kuşluğa beş on dakika

her sala aksında yüreklerinde mola

hatta...