Sabahın Gerçeğinde Gizliyim

Silmedim senden yana

Senden yadigar hiçbir izi.

Uzanmadım ufka sensiz,

Terk etmedim şafak sökmeden dağın yamacını.

O gece tek başıma kaldım,

Tek başıma üşüdüm

Ve gecenin kapkara gözünde tek seni düşündüm.

Ben değil zamandı senden kayıp giden,

Umutlarına yol veren,

Aşkına isyan eden

Ve güneşine perde geren!..

Ben seni hiç ertelemedim ki;

Hayalini söküp atmadım,

Unutmadım, unutamadım ki

Ve senden hiç gitmedim ki...

Neydi seni acıtan, derbeder kılan?

Dilimden dökülen sözler mi,

Bekleyişe boyun eğen sevdan mı?

Yoksa?..

Kimdi benden gidişine

Alkış tutan?..

Kim?..

Biliyor musun sen yoktun o gece

Dalgalara tutundum ben!..

Sessizliğime ses, martılara sığındım

Ve sana aktım...

Öptüm gizlice meltemi,

Hasretim iç çekti,

Umudum gülümsedi.

Ama, ellerimde fırtına çiçekleri açtı!..

Gerçekti. Uzağındaydım, yalnızdım

Ve benden ırak gözlerinde sadece bir izdim.

Dokunamadığım gönlünde bir mazi!..

Şimdi,

Sabahın gerçeğinde gizliyim!..