Sabun Yanığı

Ne zaman dost kurşunuyla yaralansam

Ya da

Aşk-ı ihanete uğrasa gönlüm

Çocukluğumun sokağında alırım soluğu

Ne kadar tozlu anı varsa

Çıkarırım raftan bir bir

Özenle sererim gözlerimin yeşiline

Bisikletim olmadı ki hiç

Hep taşlara takılıp düştüğümden kanadı dizlerim

Kan tutardı kendimden geçerdim

Bir avuç suyla gelirdim kendime

Çamurlu çocukluğumu yıkadığın mavi leğeni

Hiç unutmadım nedense anne

Sabun yanığı olduğunda gözlerim

Yine bir avuç suyla geçerdi değil mi?

En çokta "kökü sende" diyerek kestiğin

Sırma saçlarımı unutamadım baba

Hep bir boşluk vardı omzunda

Ama hiç koyamadım başımı oraya

Bir gün

Benim gözlerimle bak istedim bana

Yalancı omuzlarda aradım hep şefkati

Her hayal kırıklığında

Hep sana öfklelendim

Ve

Kestiğin saçlarıma ağladım

Dost kurşunu çok yaralıyormuş

Hele de aşkın ihaneti

Sabun yanığı değil ki bu

Yürek yanığı

Suyla geçmiyor

Kokusunu alıyor musun?

Hadi ne duruyorsun

Sarıl baba