Saçları Rüzgar Gülü

gelmiş geçmiş görmeyene iyi Pia

sürgün ayrılık gibi

ağır bir ceza

kıyamet bir hüzün

kendine koşarken bir kadın

uyuşmuş kederi günbegün kahrederken

ben

bende gördüm

kıyıda ayak izlerini

O' nehre düştüğünü

gök alemi duydu

hem sağır

hem dilsiz

saçları rüzgar gülü

hiçlik karanlığında uzarcasına uzayan kara

nehir yatağı yuttu ahrazı

ve şarkısını

sanki gözdağı veren hayata bakışları ince-ince söylerdi

derin ve karanlık gözlerde gördüğüm

içine su serpen nar çiçeği

sadece bir şarkısı vardı

gerdanında dokumacı yuvası

ne garip bir yazgı

dinle sıradan da değildi ki

gönül götüren ay ışığı suskunluğu

düşünsene

gece yırtıcılarına meydan okuyan harlı yalazı düşün

saman rengindeki ışıltıyı yalnızca ay mı görür

sonsuz acıyı

ürerken ölmeyi

bende gördüm

bende gördüm

...

zaman nur

ölürken içine-içine

cevher olmalı zaman

gözlenen gün gül aşılaması

çünkü çocuk

bilmezler arenasında

boz ebabile benzerlerin duyduğunu duydum

ah kısa kuyruklu kuzgun

acı büyüdü mü

dost mu

hasım mı

ne küs

ne barışık

kendi külüne aşık

masmavi sularda süzülüp gitti adı

dillenirken şarkısı ayda fosforlu karakol

ayın yüzünde asılı makamsız hayal durgunluğu