Saçların Örgü Dili

bir akşamdı

örgülü saçları

bir hayatın hikayesi

bir yaz sevinci

bir sonbahar

eylül havasındaydı

bir uçurtma

bir estetiğin alevi

bir ömrün çileleri

her şeyi hatırlatan

zamanın dili

sevinç ve çığlıklar

limanıydı .

örgülü saçlar

suya iniyor gibi

binmiş gökkuşağına

gidiyordu

poyrazdı

kah eser yükseklerden

kah karışır geceye

dolunay parlaklığında

gelir

içinden geçilen ateş misali

gün batımında

görülür

örgünün dilimleri

kalp çarpıntıları gibi

sarı sarı atıyordu

belki iç dünyası

hayata karşı ağlıyordu

bir gün

örülmediği gün dü

saçlar,

yorgun bir yolcu.

dağılmış

bir çölden geçiyordu

örgüsüzce,

fakat yine

eski şarkılar güzelliğinde

geri çağrılmayı

örülmeyi

bekliyordu ....

2015/çengelköy

mustafa kaya