Saçlarının Hatırlı Buğusuna

bittiğim yerde başlar suskunluğun

kar sularıyla göğerecek hüznüm ara bir sokakta

senden bunu da daha iyi biliyorum

kırık dalları anılarımın

sensiz tutunduğum toprakta

çırılçıplağım...

kimseler bilmesin istiyorum başbaşa kaldığımı

güneşin batışıyla

titreşirken solfeji göz uçlarımın

gerçeğim başlar o sessizlikte

ağlamak kalır yaprak yaprak

anılar öyle ilgisiz

çareler sahipsiz

ve ben öyle başı boşum ki dertlerimle

sarhoş

serseri

bir hoş

gitmeyi öğrenemedim bir

bir de okşanmamış bakışlarındaki

dargınlığa ihaneti

ister unut beni

ister yorumsuzlaşsın yüreğinin

hayal kırığı burukluğu

sen erik çiçekleri kadar güleç

çamur deryası yollarıma vefalılığım kadar

aydınlığımdaki yek dirençsin

şafağında ilk ve son sözümün

saçlarının hatırlı buğusuna...