Sadakat(im)

Küçük cümlelerdir kader yollarında örselenen

Ve büyük umutlardır terkedilen..

Hissiz yalnız..

Yalnızlığı bile hissetmeli bazen insan

İliklerine işlemeli korkusu

Zaten gözler kapandığında bir suret hayal edilmiyorsa

Açıldığında neye yarar ki..

Sevmek için yaratılan yürekler sinmişse virane bir köşeye

Anlamını nerede bulacak en samimi besteler..

Masum yalnızca suçsuz

Azami sevgisizlikten idama mahkum edilecek duygularım..

İsyanlar neye yarar ki sen yoksan

Ve olamayacaksan..

Hayal kurmak bile en büyük infaz sayılır..

Ayrılık günlerinin tadınıda tam da ezberlemişken belleğimde

Alışkanlıklardan zaruri cümleler yüklenerek sırtıma

Aşacağım yine bir yürek harabesini..

Güçlüsün diyecek gülen gözlerin çehrenin gölgesinde

Tebessüme zorlanan dudakların titreyecek birazcık

Omuzlamın yükü altında ezilirken yüreğim

Başım eğikliğ(İN)e inat dik olacak

Aşacaktım biliyordum

Ama asil olanıydı unutamamak

Senin gibi olamadı sevmelerim hiçbir zaman

Affet...

Af dileyeceğim canının ne kadar yanacağını sorgulamadan

Ve senin suretin parçalanacak aynalarda

Terazinin bir kefesinde ki pişmanlık ağır basacak

Ve göz yaşların süzülürken bakmak isteyeceksin

Belkide son kez..

Umarsız..

Ama başı dik bir suret arayacaksın

Etrafındakilerden çok başka

İsmim dudaklarına lanet edecek

Söyleyemeyeceksin..

Adı neydi..

Zorlanacaksın birazcıkta..

Sonra hatırlayacaksın..

Yalnızca sadakattim..

Sen göremezken

Ben hala öyleyim...