Şaday

Merhaba umutlarım,

Unuttuklarım

Hoşça kal

Gözümde ipince bir sızı

Sezmez olaydım

Gözüm içi, görmez olaydım

Her defasında son sözümü söylemiştim oysa

Oysa, hiç bir lafım yokmuş her şey buysa

Mesela ağaç nasıl durur kendine

Var mıdır kendine bir sözü

Dallarından yapraklarına değin üşümüş müdür

Unutmuş mudur mesela en uçtaki yaprağı

Bırakın!..

Bırakın, uzasın bilmediği gibi

Hani,diyorsun ya

Seninle yeniden doğuyorum..diye

Yalan!..

Her dişi kendini doğurur

Güneş de doğuruyor mu kendini

Doğumundan bu yana bilemem kaç üzeri bilmem kere..

Bu yüzden mi sımsıcak hâlâ

Pekâlâ

Alâ..

Tırsıyorum!..

Sözlerim sözlerime geçiyor

Efeliğim kendime

Çizmişim her şeyi

Hatırlıyor musun, çocukken de çizerdik

Sıra dağlar ortasından geçen o upuzun ırmağı

Selvi ağaçlarını

Küçücük evin damından bulutlara değin uzanan o dumanı

Hatırlıyor musun

Çöpten adamın dışarıya fırlamış kıpkırmızı kalbini

Şimdi, yürek oldu..

Yürekli misin..diyorsun

Her yüreğin bir kabri var

Her biri Ağlama Duvarı kadar

Ağlarsın

Sözlerin akar içine

İçin için yanarsın,

Göyünürsün

Kulağın yapışmış bir bedene

Vazgeçsen bin dert

Var sayılsan bir..

Haz bu, yer her bir şeyi

Var mısın,

Gerçekten var mısın

İki kutbu buzul dünya

Eriyeceksen, sessizce olsun

Kutuptan ip çeker gibi

Tan yerinin ağarması gibi

Vızır vızır geçmesin atını alan Sırat'tan

Gözden düşenin dostu da olsun

Gönülden düşenin düşmanı kadar

Sözlerim, sözlerinde bilesin

Bilesin, ayırt edemem cümle geçişlerini

Umurum değil at ile deve

Bir sır'ım,

Bir sır' sın

Bir'in iç içe geçmiş hali

Sende tamamlanır'sam

Biliyorum ki

Eksiliyorum ben de..

Kundu/Antalya

Aralık2015