Sadece Düşünmekle Yetindim Seni

Yazarken çekiniyorum seni satırlara

Yazsam dolduramazlar diye korkuyorum içten içe

Doldursalar da bu sefer kıskanırım seni

Yazdığım sözcüklerden, kelimelerden...

Ama her defasında bir boşluk oluyor sanki

Sanki tutulamayan iki el gibi

Hiç bir zaman tutulamayacak iki el...

İstesen de olmayacak bir durum

Nedir bilemedim anlatamadım kendime

Sadece düşünmekle yetindim

Baktım sonra denize doya doya

Ama o da alamadı senin yerini

Gelir geçer derler ya çoğu zaman

Başkasında seni göremedim, istemedim

Görmek de istemezdim aslında

Farkın kalmazdı başkasından

Kim bilir?? Belki de bir başkasıdır o sen

Olamayacak, yerine geri gelemeyecek bir başkası

Ayın, güneş kadar parlayamaması gibi

Güzel görünemez derdim kendime bu parlaklık için

Meğerse insanın başını döndüren bir şeymiş

Öyle bir şeymiş ki sürekli istenilecek türden

Hayat işte!! Anlıyorsun bir süre sonra

Geçemiyorsun önüne ilk adımı attığın anda

Kumların elinin arasından yavaş yavaş kayması gibi

Önüne geçilemeyen, hep istediğin o şey

Engellenemeyen, devam eden bir hayat

Başka yerlerde yaşanıyor olunsa bile

Ona karşı bağlılık hissine kapıldığın bir duygu

Kalbime anlatamadığım trajik bir durum...

İçinde senin olduğu durdurmayı beceremediğim bir his

İşte o his, senin haykırmayı çok istediğin histir!!

Bir gün gerçekleşirse diyeceğin kelimelerdir...